ولی حالا...

حالا تنها مونسم اشکای تلخمه که گونه هامو خیس میکنه...

حس میکنم از درون تهی شدم...

 ديگر براي اينکه گريه نکنم

 هيچ بهانه اي ندارم

 گريه گاهي رمز تدبير اشتباهات است

 کاش چمدان عشقمان را آنقدر سنگين

 نمي بستيم که وسط راه آنرا به زمين بياندازيم

 وراه را بدون آن ادامه بدهيم

 زندگي بدون عشق اينقدرخاليست که بعضي مواقع حتي زودتر از سکوت مي شکند

 وتو اي کاش مرا مي فهميدي

 حالا که مي روي قرارمان هيچ ولي بگو به چه بهانه

چرا...؟